นานาสาระ

คิดถึงอเล็กซานเดอร์ แกรห์ม เบลล์ ผู้ให้กำเนิดโทรศัพท์

อเล็กซานเดอร์ แกรห์ม เบลล์

อเล็กซานเดอร์ แกรห์ม เบลล์

ถ้าอเล็กซานเดอร์ แกรห์ม เบลล์ ยังมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้ เขาจะรู้สึกอย่างไรบ้างนะ?  ในเมื่อเขาคือผู้ที่ได้รับสิทธิบัตรในการประดิษฐ์โทรศัพท์ที่สหรัฐอเมริกา เมื่อวันวาเลนไทน์ของปี ค.ศ. 1876 ในขณะที่มีอายุเพียง 29 ปีเท่านั้น  และตอนนี้เรามาถึงยุคที่โทรศัพท์กลายเป็นอุปกรณ์อเนกประสงค์สำหรับผู้คนใน ค.ศ. 2020 ซึ่งห่างจากปีที่เบลล์เสียชีวิตถึง 98 ปี คุณอยากรู้จักเขาไหมเล่า?


เบลล์หรือ “อเล็ค” ตามคำเรียกของคนสนิทเกิดในสก็อตแลนด์เมื่อ 3 มีนาคม 1847 เป็นลูกชายคนกลาง แต่พี่ชายกับน้องชายก็เสียชีวิตไปเพราะวัณโรคตั้งแต่วัยหนุ่ม เบลล์เป็นเด็กที่คุ้นเคยกับเรื่อง “เสียง” มาก เพราะว่าทั้งปู่ ลุง และพ่อต่างเชี่ยวชาญด้านภาษา และความที่แม่ของเขาเริ่มมีปัญหาเรื่องการได้ยินตอนที่เบลล์อายุได้สิบสองปี ทั้งพ่อและเบลล์ในช่วงวัยรุ่นจึงได้ร่วมกันทำงานวิจัยเพื่อช่วยเหลือคนหูหนวก โดยที่เบลล์นั้นเลือกเรียนวิชาที่ว่าด้วยเสียงโดยตรง
เบลล์เป็นเด็กเงียบ ๆ ที่ช่างคิด แต่ก็สร้างความเฮฮาได้เหมือนกันด้วยการดัดเสียงพากย์โชว์เวลามีแขกมาเยี่ยมบ้าน เขาชอบดนตรี บทกวี และศิลปะด้วยแรงหนุนจากแม่ แถมยังเป็นนักเปียโนประจำบ้าน เขามีแววเป็นนักประดิษฐ์มาตั้งแต่เด็ก อายุแค่สิบสองก็ทำใบพัดชนิดเปลี่ยนใบโดยใช้ชุดแปรงขัดเล็บกับทำเครื่องจักรสีข้าวที่ใช้งานได้จริงจนพ่อต้องเปิดห้องทดลองประดิษฐ์ให้เขากับเพื่อนสนิท แต่ผลการเรียนช่วงสิบห้าปีแรกของเบลล์ไม่เด่นเลย ขาดเรียนบ่อยและเกรดไม่ดี
ทว่า หลังจากนั้นเบลล์กลับสนใจศึกษาค้นคว้าและเรียนต่อจนจบมหาวิทยาลัย จากงานสอนคนพิการทางการได้ยิน ต่อมาเบลล์ก็สนใจเรื่องการสื่อสารทางโทรศัพท์ โดยเริ่มจากการพัฒนาเปียโนให้ส่งสัญญาณเสียงผ่านสัญญาณไฟฟ้าและยิ่งได้แรงเชียร์จากนักวิทยาศาสตร์ที่ชื่อโจเซฟ เฮนรี่ ผู้อำนวยการสถาบันสมิธโซเนี่ยนด้วย เบลล์จึงทุ่มเทเต็มที่
ทั้ง ๆ ที่เบลล์ยอมรับว่าเขาไม่ได้มีความรู้มากมาย และตลอดชีวิตเขาคือครูสอนคนหูหนวก แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำให้คนที่อยู่กันคนละแห่งพูดคุยกันได้ โดยมีผู้ช่วยคือช่างไฟฟ้าที่ชื่อโธมัส เอ. วัตสัน ในที่สุดคำว่า “โทรศัพท์” ก็เกิดขึ้นเพราะเบลล์


จากข้อมูลในสมุดบันทึกของเบลล์ ลงวันที่ 10 มีนาคม 1876 เขาได้บันทึกการทดลองใช้โทรศัพท์ที่ประสบผลสำเร็จในขณะที่เขาพูดกับวัตสันซึ่งอยู่ในอีกห้องหนึ่งโดยสื่อสารผ่านอุปกรณ์ เบลล์เขียนว่า
“ผมจึงตะโกนใส่อุปกรณ์สำหรับพูดด้วยข้อความว่า ‘คุณวัตสัน—มานี่หน่อย—ผมอยากพบคุณ’ แล้วเขาก็ทำให้ผมดีใจด้วยการที่เข้ามาบอกผมว่า เขาได้ยินเสียงผมและเข้าใจคำพูดชัดเจน”
อยากขอบคุณท่านเหลือเกิน อเล็กซานเดอร์ แกรห์ม เบลล์ และอยากบอกชาวโลกด้วยว่า จงใช้เทคโนโลยีที่ชื่อโทรศัพท์เพื่อประโยชน์สูงสุดต่อทุกชีวิตในโลกใบนี้

แหล่งข้อมูลและภาพ
https://en.wikipedia.org/wiki/Alexander_Graham_Bell
https://www.wdl.org/en/item/11375/

Leave a Comment